خیریه
ژانویه 15, 2018

شیخ العلماء قزوین حضرت “آیت الله حاج میرزا رحیم سامت ” در ششم ربیع الثانی سال1321 ه.ق برابر با 1281 ه.ش در یک خانواده ای که همه از عالمان دین بودند ، دیده به جهان گشود. .وی فرزند میرزا حسن که او نیز از نوادگان ” مولا رفیع الدین واعظ قزوینی ” صاحب کتاب ابواب الجنان به شمار می رود.

آیت الله سامت پس از سپری نمودن مرحله کودکی و گذراندن دوران مکتبخانه آن روزگاران به مدرسه نوبنیانی که علوم جدیده را به دانش آموزان می آموختند ، وارد شد و تا پایان سیکل اول دبیرستان تحصیلات خود را ادامه داد ، چون در قزوینِ آن روزگار دبیرستانی که سیکل دوم را به دانش آموزان بیاموزد ، وجود نداشت. به کسب و کار در بازار روی آورد و چند سال نیز معاونت مدرسه دیانت (دومین مدرسه قزوین که به روش نوین اداره می شد) را پذیرفت. اشتیاق تحصیل علوم دینی او را به حوزه علمیه قزوین کشاند .

معاشرت با دوستان اهل علم،  چون: مرحوم آقا سید احمد حاج سید جوادی و… سبب گردید،  به تحصیل علوم دینی علاقه مند گردد و به حوزه علمیه روی آورد.

به مدت پنج سال،  در کنار کار در بازار،  درس هم می خواند. بیشتر ادبیات و معالم را از محضر مرحوم مفیدی فرا گرفت و مقدمات و بخش هایی از معقول و منقول را نزد بزرگانی همچون شیخ یحیی مفیدی ، سید هبه الله تلاتری ، حاج شیخ تقی مدرسی ، علامه سید موسی زرآبادی ، حاج میرزا محمود رئیسی و حاج شیخ علی اکبر الهیان فراگرفت. دوره ادبیات را در این مدت،  به پایان برد و برای ادامه تحصیل،  راهی قم شد . پنج سال هم در قم بود و توفیق یافت که سطح را در نزد عالمان و اساتید بزرگواری چون: شیخ حسن نویسی،  میرزای همدانی،  شیخ ابوالحسن مفسر ، حجت کوه کمری و… بهره بَرَد. سپس جهت تکمیل دانش خود به اصفهان که در آن روزگار هنوزکم و بیش از رونق برخوردار بود ، رحل اقامت افکند و مدتی را در مدرسه معروف” نیماورد” که جایگاه بسیاری از عالمان بزرگ بود گذراند و از خرمن علم و فضیلت حضرات آیات سید مهدی درچه ای ، سید محمد و سید علی نجف آبادی و حاج آقا رحیم ارباب ، خوشه ها چید ولی محیط علمی آن روزگار اصفهان هم کام تشنه او را سیراب نکرد و در پی کسب معارف دیگر بار به حوزه علمیه قم که پس از حوزه علمیه نجف اشرف از رونق بسزایی برخوردار بود ، مشرف شد.

پس از این دوره،  به نجف اشرف،  مشرف شد و ده سال در آن حوزه پر خیر و برکت و در کنار حرم شریف حضرت امیر(ع) به کسب علم از محضر عالمان بزرگ آن حوزه پرداخت و  عمده خارج فقه و اصول را در خدمت آیات عظام: آقا سید ابوالحسن اصفهانی و آقا ضیاء عراقی بود. از آغاز ورود به نجف اشرف تا روز بازگشت درس مرحوم سیّد را ترک نکرد و مقیّد بود در فقه ایشان،  شرکت جوید. دو دوره هم در درس اصول مرحوم آقا ضیاء عراقی (اصولی نابغه و مرجع بزرگ) شرکت کرد.البته از محضر اساتید بزرگواری چون: حاج شیخ محمد حسین نائینی (صاحب تنبیه الامه اصولی) ، حکمی بزرگ حاج شیخ محمد حسین کمپانی غروی ،  حاج میرزا ابوالحسن مشکینی (صاحب حاشیه بر کفایه الاصول) ،  محمد رضا آل یاسین،  شیخ کاظم شیرازی، شیخ موسی خوانساری، در فقه و اصول بهره گرفت. در سال 1362 هجری قمری(1321 هـ . ش) به زادگاه خویش بازگشت و پس از وصلت با صبیه مرحوم حجت الاسلام حاج شیخ ابوطالب فاروقی (فرزند مرحوم حاج میرزا علی فقیه) و با تواصی مرحومان آیت الله مفیدی و آقا سید ابوالحسن اصفهانی(مرجع تام وقت) و با بنای استخاره جهت رونق حوزه علمیه قزوین در این شهر ماندگار شد . سرانجام پس از نیم قرن تدریس، تبلیغ دین و اقامه‏ی نماز جماعت در 24 بهمن 1378 هـ .ش برابر با هفتم ذیقعده‏ی سال 1420 هـ.ق در سن 99 سالگی دار فانی را وداع گفت و به دیدار معبود شتافت.

مضجع شریف ایشان در صحن آستان مقدس امام زاده حسین بن علی بن موسی الرضا (علیه السلام) قزوین قرار دارد.